یکباره دختری شد و باز این سخن سرود:

در چشمهای «دام» به حسرت چو دیده دوخت

چشمان مات دختر خود را خیال کرد

گوئی که دام در کف آن مرد جان گرفت

هر روز در حیاط دبستان میان جمع

یاران همکلاس بمن طعنه میزنند

کاین ژنده پوش دختر غمگین چه بینواست