به آن « درمانده زن » کز فقر جانکاه

سخنهاشان نگاهی در سکوت است

به طفلانی که نان آور ندارند

سر حسرت ببالین میگذارند

نهد فرزند خود را بر سر راه

بآن کودک که ناکام است کامش

ز پا میافکند بوی طعامش