روانی روشن از کر و بیان عرش اعلا داشت

به پرواز خدائی تا دل بی انتها میرفت

تنی لرزان، دلی ترسان، ز بیم حق تعالی داشت

و در آن غاز تنهائی

***

بدان این مرد برتر، آشنای راز سرمد بود

که از دلبستگی ها و ز تعلق ها مجرد بود