عرق چون شبنم سردی بچهر روشنش بنشست

دهانش باز ماند از حیرت نوری شبانگاهی

صدای نبض خود را میشنید از دهشتی سنگین

بدیدار شگفتی ها ز جای خویشتن بر جست

غریوش در دل « کوه حرا » پیچید

فغانش از زمین بر رفت و در عرش خدا پیچید

***