غریوش در دل « کوه حرا » پیچید

صدای نبض خود را میشنید از دهشتی سنگین

بدیدار شگفتی ها ز جای خویشتن بر جست

عرق چون شبنم سردی بچهر روشنش بنشست

فغانش از زمین بر رفت و در عرش خدا پیچید

***

ببانگی پر تضرع گفت: