محمد در سخن با خویش بود آنگاه چون تندر

کریما! سخت حیرانم

چه می بینم؟ نمی دانم

***

نوائی آسمانی در دل غار حرا پیچید

صدائی در زمین از سوی عرش کبریا پیچید

در آندم، حق تعالی، گوش بر بانگ خدا میداد