تویی که آمده ای تا کنار بستر من، برای این که نمیرم ز درد تنهایی،

تویی تویی به خدا، این تویی که در دل شب، مرا به بال محبت به ماه می خوانی،

تویی تویی که مرا سوی عالم ملکوت، گهی به نام و گهی با نگاه می خوانی

تویی تویی به خدا، این دگر خیال تو نیست؛ خیال نیست به این روشنی و زیبایی.

تویی تویی به خدا این حرارت لب توست، به روی گونه سوزان و دیده تر من،

گهی به سینه پر اضطراب من سر تو، گهی به سینه پر التهاب تو سر من !

تویی تویی به خدا، دلنشین چو رویایی، تویی تویی به خدا، دلربا چو مهتابی،