منم که سوخته بال و پرم در آتش عشق؛ «در آن نفس بمیرم که در آرزوی تو ام»

تویی تویی به خدا، عشق و آرزوی منی، به سینه تا نفسی هست بی قرار توام!

تویی تویی به خدا، جان و عمر و هستی من؛ بیا که جان به لب اینجا در انتظار توام،

منم منم به خدا، این منم که در همه حال، چو طفل گم شده مادر به جستجوی توام!

منم منم به خدا، اینکه در لباس نسیم، برای بردن تو باز می کند آغوش،

من آن ستاره صبحم که دیدگان تو را، به خواب تا نسپارم، نمی شوم خاموش

منم منم به خدا، که شب همه شب، به بام قصر تو پا می نهم به بیم و امید