منم منم به خدا، که شب همه شب، به بام قصر تو پا می نهم به بیم و امید

منم که سوخته بال و پرم در آتش عشق؛ «در آن نفس بمیرم که در آرزوی تو ام»

منم منم به خدا، اینکه در لباس نسیم، برای بردن تو باز می کند آغوش،

من آن ستاره صبحم که دیدگان تو را، به خواب تا نسپارم، نمی شوم خاموش

اگر ز شوق بمیرد دلم، چه جای غم است؛ در این میانه فقط روی دوست باید دید

منم منم به خدا، سایه تو نیست منم؛ نگاه کن، منم ای گل، که با تو همراهم!

منم که گرد تو پر می زنم چو مرغ خیال، ز درد عشق تو تا ماه می رود آهم،