اگر ز شوق بمیرد دلم، چه جای غم است؛ در این میانه فقط روی دوست باید دید

منم منم به خدا، اینکه در لباس نسیم، برای بردن تو باز می کند آغوش،

من آن ستاره صبحم که دیدگان تو را، به خواب تا نسپارم، نمی شوم خاموش

منم منم به خدا، که شب همه شب، به بام قصر تو پا می نهم به بیم و امید

منم منم به خدا، سایه تو نیست منم؛ نگاه کن، منم ای گل، که با تو همراهم!

منم که گرد تو پر می زنم چو مرغ خیال، ز درد عشق تو تا ماه می رود آهم،

منم منم به خدا، این منم که سینه کوه؛ به تنگ آمده از اشک و آه و زاری من