نیامد ماهتابم بر لب بام، دلم از این همه بیکانگی سوخت...

خدایا، وحشت تنهایی ام کشت، کسی با قصه ئ من آشنا نیست

در این عالم ندارم همزبانی، به صد اندوه می نالم روا نیست

شبم طی شد کسی بر در نکوبید، به بالینم چراغی کس نیفروخت

به روی من نمی خندد امیدم، شراب زندگی در ساغرم نیست

نه شعرم می دهد تسکین به حالم، که غیر از اشک غم در دفترم نیست

بیا ای مرگ، جانم بر لب آمد، بیا در کلبه ام شوری بر انگیز