نگاه بی فروغ و بی زبانت، نمی خندد به روی زندگانی

خطوط دفتر پیشانی تو، حکایت گوی روحی دردمند است

نگاه گرم و جاندار تو اکنون نگاه آهویی سر در کمند است

چرا دیگر در این چشمان خاموش، نمی بینم نشاطی از جوانی؟

تو را زان مشت و بازوی توانا؛ چه غیر از استخوان و پوست مانده؟

اگر هم نیمه جانی هست باقی، به عشق و آرزوی دوست مانده

مکن پنهان،ز رخسارت هویداست، که شب را تا سحر بیدار بودی