هوای دلبری داری و شک نیست، که تیر عشق بر جانت نشسته

اگر هم نیمه جانی هست باقی، به عشق و آرزوی دوست مانده

مکن پنهان،ز رخسارت هویداست، که شب را تا سحر بیدار بودی

تو را عشق این چنین بر باد داده، مگر از زندگانی بیزار بودی؟

دل شیدای تو پیوسته با دوست، به عشق دوست از عالم گسسته

تو را گر عشق جان تازه بخشید، شرار رنج ها بال و پرت سوخت

وگر با ناامیدی پنجه کردی، غمی دیگر به نوعی دیگرت سوخت