به روی تو در شادی گشوده ست، رها کن دامن رنج و محن را

تو را چشمان این آیینه بی شک، هزاران بار با لبخند دیده

وگر صد ناروا کردی تحمل،کم و بیش از جهان خرسند دیده

چرا با محنت و غم خو گرفتی، چرا از یاد بردی خویشتن را؟

ز فرط بیقراری می کشم آه، دلم از درد هجران در فشار است

نمی بینم دگر همصحبتم را؛ فریدون رفته و آیینه تار است