وگر صد ناروا کردی تحمل،کم و بیش از جهان خرسند دیده

تو می گویی بلای جان عاشق، شب هجران و غم های فراق است؟

ولی چشمان بی تاب تو گوید، بلای جان عاشق اشتیاق است

تو را چشمان این آیینه بی شک، هزاران بار با لبخند دیده

چرا با محنت و غم خو گرفتی، چرا از یاد بردی خویشتن را؟

به روی تو در شادی گشوده ست، رها کن دامن رنج و محن را

ز فرط بیقراری می کشم آه، دلم از درد هجران در فشار است