نسترن، خفته و دزدانه، نسیم

آن طرف : سنبل خواب آلوده

شانه بر زلف پریشان می زد

بوسه بر پیکر جانان می زد

لاله گون چهره ء آن خفته به ناز

آتشی بود که دامان می زد