گفته بودم به تو در شعر نخست ،

آخر ای ماه چه می تابی ؟ آه

چهره مرده تماشایی نیست

*

که: « بهار من و میگون منی »

تو ز من مهر بریدی و نماند

نه بهاری نه گل و یاسمنی