شمع بالین مرگ خود باشم، کاهش جان خود نگاه کنم

این خطوط سیاه سر در گم؛ دل من، روح من، روان من است

آن چه از عشق او رقم زده ام، شیره جان ناتوان من است

سوز آهم اثر نمی بخشد، دفتری را چرا سیاه کنم؟

بس کنم این سیاه کاری، بس، گرچه دل ناله می کند: «بس نیست»

برگ های سپید دفتر من! از شما روسیاه تر کس نیست