آن جا که اشتیاق شرر زد به تار و پود، آن جا که دل کشید، به صد التهاب، آه

رویای زندگانی جاوید، جلوه داشت، در پرتو تبسم آن ماه لاله رو

پیشانی اش : سپیده صبح امید بود، زیباتر از سپیده و روشن تر از امید!

سر تا قدم طراوت و زیبایی و نشاط، دست طلب به دامن وصلش نمی رسید

آن جا که لب نداشت توانایی سخن، آن جا که سوخت تاب و شکیبایی نگاه

آغوش باز کردم و در بر گرفتمش، با خرمنی شکوفه تر روبه رو شدم

دل ها صدای ناله هم را شناختند، او محو عشق من شد و من محو او شدم