دل ها تپید و راه نظر بست اشک شوق، بر جان بی شکیب، شرار تب اوفتاد

بی تاب و بیقرار، نگاه گریز پا، هر لحظه سوی لعل لبش بال می گشود

چون شبنمی که لغزد بر چهر یاسمن، لغزید روی گونه او اشک شرم او

دستم به گرد گردن آن ماه حلقه شد، آمیخت آه من به نفس های گرم او!

آغوش تنگ تر شد و بازو فشرده تر، لرزید سینه ای و لبی بر لب اوفتاد!