آغوش تنگ تر شد و بازو فشرده تر، لرزید سینه ای و لبی بر لب اوفتاد!

چون شبنمی که لغزد بر چهر یاسمن، لغزید روی گونه او اشک شرم او

دستم به گرد گردن آن ماه حلقه شد، آمیخت آه من به نفس های گرم او!

دل ها تپید و راه نظر بست اشک شوق، بر جان بی شکیب، شرار تب اوفتاد