شمع خاموش شد از تندی باد، اثر از سایه به دیوار نماند!

ریخت از پرتو لرزنده شمع، سایه دسته گلی بر دیوار

همه گل بود ولی روح نداشت، سایه ای مضطرب و لرزان بود

چهره ای سرد و غم انگیز و سیاه، گوییا مرده سرگردان بود

کس نپرسید کجا رفت ؟ که بود ؟، که دمی چند در این جا گذراند ؟

این منم خسته در این کلبه ی تنگ، جسم درمانده ام از روح جداست ؟

من اگر سایه خویشم یا رب! روح آواره من کیست ؟ کجاست ؟