هر طرف جلوه کرد در نظرم؛ برگ ریزان باغ عشق و شباب

گر در آن جا نمی شدم مدهوش، دامنت را رها نمی کردم

وه چه خوش بود کاندر آن حالت، تا ابد چشم وا نمی کردم

چون به هوش آمدم، نبود کسی، هستی ام سوخت اندر آن تب و تاب

وای بر من ، نداد گریه مجال، که زنم بوسه ای به رخسارت

چه بگویم ، فشار غم نگذاشت، که بگویم : خدا نگهدارت!

کاروان رفته بود و پیکر من، در سکوتی سیاه می لرزید