وه چه خوش بود کاندر آن حالت، تا ابد چشم وا نمی کردم

چه وداعی ! چه سفر کردن غم انگیزی

نه فشار لبی، نه آغوشی ،نه کلام محبت آمیزی

گر در آن جا نمی شدم مدهوش، دامنت را رها نمی کردم

چون به هوش آمدم، نبود کسی، هستی ام سوخت اندر آن تب و تاب

هر طرف جلوه کرد در نظرم؛ برگ ریزان باغ عشق و شباب

وای بر من ، نداد گریه مجال، که زنم بوسه ای به رخسارت