چه وداعی ! چه سفر کردن غم انگیزی

رفته بودی و مانده بود به جا، شمع افسرده جوانی من

شعله سینه سوز تنهایی، باز چنگال جانخراش گشود!

دل من در لهیب این آتش، تا رمق داشت دست و پا زده بود

نه فشار لبی، نه آغوشی ،نه کلام محبت آمیزی

گر در آن جا نمی شدم مدهوش، دامنت را رها نمی کردم

وه چه خوش بود کاندر آن حالت، تا ابد چشم وا نمی کردم