دل من در لهیب این آتش، تا رمق داشت دست و پا زده بود

رفته بودی و رفته بود از دست، عشق و امید زندگانی من

رفته بودی و مانده بود به جا، شمع افسرده جوانی من

شعله سینه سوز تنهایی، باز چنگال جانخراش گشود!

چه وداعی ! چه سفر کردن غم انگیزی

نه فشار لبی، نه آغوشی ،نه کلام محبت آمیزی

گر در آن جا نمی شدم مدهوش، دامنت را رها نمی کردم