نه فشار لبی، نه آغوشی ،نه کلام محبت آمیزی

شعله سینه سوز تنهایی، باز چنگال جانخراش گشود!

دل من در لهیب این آتش، تا رمق داشت دست و پا زده بود

چه وداعی ! چه سفر کردن غم انگیزی

گر در آن جا نمی شدم مدهوش، دامنت را رها نمی کردم

وه چه خوش بود کاندر آن حالت، تا ابد چشم وا نمی کردم

چون به هوش آمدم، نبود کسی، هستی ام سوخت اندر آن تب و تاب