وای بر من ، نداد گریه مجال، که زنم بوسه ای به رخسارت

وه چه خوش بود کاندر آن حالت، تا ابد چشم وا نمی کردم

چون به هوش آمدم، نبود کسی، هستی ام سوخت اندر آن تب و تاب

هر طرف جلوه کرد در نظرم؛ برگ ریزان باغ عشق و شباب

چه بگویم ، فشار غم نگذاشت، که بگویم : خدا نگهدارت!

کاروان رفته بود و پیکر من، در سکوتی سیاه می لرزید

روح من تازیانه های می خورد، به گناهی که : عشق می ورزید!