روح من تازیانه های می خورد، به گناهی که : عشق می ورزید!

وای بر من ، نداد گریه مجال، که زنم بوسه ای به رخسارت

چه بگویم ، فشار غم نگذاشت، که بگویم : خدا نگهدارت!

کاروان رفته بود و پیکر من، در سکوتی سیاه می لرزید

او سفر کرد و کس نمی داند، من در این خاکدان چرا ماندم؟

آتشی بعد کاروان ماند، من همان آتشم که جا ماندم