چه شکوهی ست در این کلبه تنگ!، چه فروغی ست در این شام سیاه!

پرده یاس نمی داد امان، تا ببینم که چه زیباست جهان

دست در دامن امید زدم، یافتم زندگی جاویدان

حالیا چشم دلم بر همه چیز، کند از روزن امید نگاه