دردا که بعد از آن همه امید و اشتیاق، دیر آشنا دل تو ، نشد آشنای من

عمری گذشت و عشق تو از یاد من نرفت؛ دل ، همزبانی از غم تو خوب تر نداشت

این درد جانگداز زمن روی برنتافت، وین رنج دلنواز زمن دست برنداشت

تنها و نامراد در این سال های سخت، من بودم و نوای دل بینوای من

از یاد تو کجا بگریزم که بی گمان، تا وقت مرگ دست ندارد ز دامنم

با چشم دل به چهره خود می کنم نگاه، کاین صورت مجسم، رنج است یا منم ؟

امروز این تویی که به یاد گذشته ها، در چشم رنجدیده من می کنی نگاه