مرا می خواستی، تا از دل من، برانگیزی نوای بی نوایی

مرا می خواستی، تا شاعری را، ببینی روز و شب دیوانه خویش

مرا می خواستی، تا در همه شهر، ز هر کس بشنوی افسانه خویش

به افسون ها دهی هر دم فریبم، به دل سختی کنی بر من خدایی!

مرا می خواستی، تا در غزل ها، تو را «زیبا تر از مهتاب» گویم

تنت را در میان چشمه نور، شبانگاهان مهتابی بشویم