به افسون ها دهی هر دم فریبم، به دل سختی کنی بر من خدایی!

مرا می خواستی، تا شاعری را، ببینی روز و شب دیوانه خویش

مرا می خواستی، تا در همه شهر، ز هر کس بشنوی افسانه خویش

مرا می خواستی، تا از دل من، برانگیزی نوای بی نوایی

مرا می خواستی، تا در غزل ها، تو را «زیبا تر از مهتاب» گویم

تنت را در میان چشمه نور، شبانگاهان مهتابی بشویم

مرا می خواستی، تا پیش مردم، تو را الهام بخش خویش خوانم