مرا می خواستی، تا در غزل ها، تو را «زیبا تر از مهتاب» گویم

مرا می خواستی، تا در همه شهر، ز هر کس بشنوی افسانه خویش

مرا می خواستی، تا از دل من، برانگیزی نوای بی نوایی

به افسون ها دهی هر دم فریبم، به دل سختی کنی بر من خدایی!

تنت را در میان چشمه نور، شبانگاهان مهتابی بشویم

مرا می خواستی، تا پیش مردم، تو را الهام بخش خویش خوانم

به بال نغمه های آسمانی، به بام آسمان هایت نشانم