آهی از آن صفای خدایی زبان دل، اشکی از آن نگاه نخستین گواه ما.

گفتم مگر صفای نخستین نگاه را، در دیدگان غمزده اش جستجو کنم

وین نیمه جان سوخته از اشتیاق را، خاکستر از حرارت آغوش او کنم

چشمان من به دیده او خیره مانده بود، رخشید یاد عشق کهن در نگاه ما.

ناگاه عشق مرده سر از سینه برکشید، آویخت همچو طفل یتیمی به دامنم!

آنگاه سر به دامن آن گذاشت، آهی کشید از سر حسرت که : این منم!

باز آن لهیب شوق و همان شور و التهاب، باز آن سرود مهر و محبت ولی چه سود