تشنه این چشمه ام چه سود خدا را، شبنم مرا نه تاب نگاهت

بر نگه سرد من به گرمی خورشید، می نگرد هر زمان دو چشم سیاهت

جز گل خشکیده ای و برق نگاهی، از تو در این گوشه یادگار ندارم

زان شب غمگین که از کنار تو رفتم، یک نفس از دست غم قرار ندارم

ای گل زیبا بهای هستی من بود، گر گل خشکیده ای ز کوی تو بردم