جز گل خشکیده ای و برق نگاهی، از تو در این گوشه یادگار ندارم

بر نگه سرد من به گرمی خورشید، می نگرد هر زمان دو چشم سیاهت

تشنه این چشمه ام چه سود خدا را، شبنم مرا نه تاب نگاهت

زان شب غمگین که از کنار تو رفتم، یک نفس از دست غم قرار ندارم

ای گل زیبا بهای هستی من بود، گر گل خشکیده ای ز کوی تو بردم

گوشه تنها چه اشک ها فشاندم، وان گل خشکیده را به سینه فشردم