ای گل زیبا بهای هستی من بود، گر گل خشکیده ای ز کوی تو بردم

تشنه این چشمه ام چه سود خدا را، شبنم مرا نه تاب نگاهت

جز گل خشکیده ای و برق نگاهی، از تو در این گوشه یادگار ندارم

زان شب غمگین که از کنار تو رفتم، یک نفس از دست غم قرار ندارم

گوشه تنها چه اشک ها فشاندم، وان گل خشکیده را به سینه فشردم

آن گل خشکیده شرح حال دلم بود، از دل پر درد خویش با تو چه گویم؟

جز به تو درمان درد از که بجویم؟، من دگر آن نسیتم به خویش مخوانم!