گوشه تنها چه اشک ها فشاندم، وان گل خشکیده را به سینه فشردم

جز گل خشکیده ای و برق نگاهی، از تو در این گوشه یادگار ندارم

زان شب غمگین که از کنار تو رفتم، یک نفس از دست غم قرار ندارم

ای گل زیبا بهای هستی من بود، گر گل خشکیده ای ز کوی تو بردم

آن گل خشکیده شرح حال دلم بود، از دل پر درد خویش با تو چه گویم؟

جز به تو درمان درد از که بجویم؟، من دگر آن نسیتم به خویش مخوانم!

من گل خشکیده ام به هیچ نیرزم، عشق فریبم دهد که مهر ببندم