آن گل خشکیده شرح حال دلم بود، از دل پر درد خویش با تو چه گویم؟

زان شب غمگین که از کنار تو رفتم، یک نفس از دست غم قرار ندارم

ای گل زیبا بهای هستی من بود، گر گل خشکیده ای ز کوی تو بردم

گوشه تنها چه اشک ها فشاندم، وان گل خشکیده را به سینه فشردم

جز به تو درمان درد از که بجویم؟، من دگر آن نسیتم به خویش مخوانم!

من گل خشکیده ام به هیچ نیرزم، عشق فریبم دهد که مهر ببندم

مرگ نهیبم زند که عشق نورزم