من گل خشکیده ام به هیچ نیرزم، عشق فریبم دهد که مهر ببندم

گوشه تنها چه اشک ها فشاندم، وان گل خشکیده را به سینه فشردم

آن گل خشکیده شرح حال دلم بود، از دل پر درد خویش با تو چه گویم؟

جز به تو درمان درد از که بجویم؟، من دگر آن نسیتم به خویش مخوانم!

مرگ نهیبم زند که عشق نورزم

پای امید دلم اگر چه شکسته است، دست تمنای جان همیشه دراز است

تا نفسی می کشم ز سینه پر درد، چشم خدا بین من به روی تو باز است