پای امید دلم اگر چه شکسته است، دست تمنای جان همیشه دراز است

جز به تو درمان درد از که بجویم؟، من دگر آن نسیتم به خویش مخوانم!

من گل خشکیده ام به هیچ نیرزم، عشق فریبم دهد که مهر ببندم

مرگ نهیبم زند که عشق نورزم

تا نفسی می کشم ز سینه پر درد، چشم خدا بین من به روی تو باز است