آن دور در آن دیار هول انگیز؛ بی روح فسرده خفته در گورم

این جامه عاریت به دور افکن؛ وین باده جانگزا به کامت ریز

خواهم که مگر ز مرگ بگریزم، می خندد و می کشد در آغوشم

پیمانه ز دست مرگ می گیرم، می لرزم و با هراس می نوشم

لب بر لب من نهاده کژدم ها، بازیچه مار و طعمه مورم

در ظلمت نیمه شب که تنها مرگ، بنشسته به روی دخمه ها بیدار

وامانده مار و مور و کژدم را، می کاود و زوزه می کشد کفتار