لب بر لب من نهاده کژدم ها، بازیچه مار و طعمه مورم

خواهم که مگر ز مرگ بگریزم، می خندد و می کشد در آغوشم

پیمانه ز دست مرگ می گیرم، می لرزم و با هراس می نوشم

آن دور در آن دیار هول انگیز؛ بی روح فسرده خفته در گورم

در ظلمت نیمه شب که تنها مرگ، بنشسته به روی دخمه ها بیدار

وامانده مار و مور و کژدم را، می کاود و زوزه می کشد کفتار

روزی دو به روی لاشه غوغایی است، آن گاه سکوت می کند غوغا