ای سرنوشت، از تو کجا می توان گریخت؟من راه آشیان خود از یاد برده ام

گر من به تنگنای ملال آور حیات؛ آسوده یک نفس زده باشم حرام من!

تادل به زندگی نسپارم،به صد فریب؛ می پوشم از کرشمه هستی نگاه را

هرصبح و شام چهره نهان می کنم به اشک، تا ننگرم تبسم خورشید و ماه را

یک دم مرا به گوشه راحت رها مکن، با من تلاش کن که بدانم نمرده ام!

ای سرنوشت، مرد نبردت منم بیا، زخمی دگر بزن که نیفتاده ام هنوز

شادم از این شکنجه، خدا را، مکن دریغ، روحم را در آتش بیداد خود بسوز!