بهارم، دخترم، دست طبیعت، اگر از ابرها گوهر ببارد؛

کبود آسمان هم رنگ دریاست، کبود چشم تو زیباتر از اوست.

بهارم، دخترم، نوروز آمد، تبسم بر رخ مردم کند گل

تماشا کن تبسم های او را؛ تبسم کن که خود را گم کند گل

و گر از هر گلش جوشد بهاری؛ بهاری از تو زیباتر نیارد.

بهارم، دخترم، چون خنده صبح، امیدی می دمد درخنده تو.

به چشم خویشتن می بینم از دور؛ بهار دلکش آینده تو.