ولی ما دل به او بستیم و دیدیم، که این زهر است، اما! نوشداروست...!

به آسانی، مرا از من ربودی، درون کوره ی غم آزمودی

دلت آخر به سرگردانیم سوخت، نگاهم را به زیبایی گشودی

بسی گفتند: «دل از عشق برگیر! که نیرنگ است و افسون است و جادوست!»

چه غم دارم که این زهر تب آلود، تنم را در جدایی می گدازد

از آن شادم که در هنگامه درد؛ غمی شیرین دلم را می نوازد.

اگر مرگم به نامردی نگیرد؛ مرا مهر تو در دل جاودانی است.