از آن شادم که در هنگامه درد؛ غمی شیرین دلم را می نوازد.

بسی گفتند: «دل از عشق برگیر! که نیرنگ است و افسون است و جادوست!»

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم، که این زهر است، اما! نوشداروست...!

چه غم دارم که این زهر تب آلود، تنم را در جدایی می گدازد

اگر مرگم به نامردی نگیرد؛ مرا مهر تو در دل جاودانی است.

وگر عمرم به ناکامی سرآید؛ ترا دارم که؛ مرگم زندگانی است.