بی تو من کجا روم؟ کجا روم؟ هستی من از تو مانده یادگار،

یا مرا جدایی تو می کشد، یا ترا دوباره مهربان کنم.

این زمان نشسته بی تو با خدا، آنکه با تو بود و با خدا نبود.

می کند هوای گریه های تلخ، آن که خنده از لبش جدا نبود.

من به پای خود به دامت آمدم؛ من مگر ز دست خود کنم فرار!

تا لبم، دگرنفس نمی رسد، ناله ام به گوش کس نمی رسد،

می رسی به کام دل که بشنوی: ناله ای ازین قفس نمی رسد...!