نه چون من، های و هوی شاعری داشت ولی، شعر مجسم: چشم او بود!

اگر احساس می گنجید در شعر، به جز خاکستر از دفتر نمی ماند!

وگر الهام می جوشید با حرف؛ زبان از ناتوانی در نمی ماند.

شبی، همراه این اندوه جانکاه، مرا با شوخ چشمی گفتگو بود.

به هر لبخند، یک «حافظ» غزل داشت. به هر گفتار، یک «سعدی» سخن بود.

من از آن شب خموشی پیشه کردم، که شعر او، خدای شعر من بود!

ز تحسینم خدا را، لب فرو بند. نه شعر است این، بسوزان دفترم را